مسأله‌ى 783 - اصولًا شكار حيوانات شكارى - به‌ويژه به‌عنوان لهو و بازى - حرام است ، مگر براى نيازى كه به‌گوشتشان هست و يا پوست و ديگر چيزهاى آن‌ها كه مورد حاجت واقعى انسان است ، و شكار تفريحى بهر صورت حرام است ، زيرا بازى كردن با جان حيوانات بدون نياز واقعى مسلماً ظلم است چنان‌كه [ قرآن كريم ] اين‌گونه صيد را بلوى و ابتلايى خوانده كه در بازيش كلًا حرام است و در حرم يا هنگام احرام نيز مطلقاً صيد و شكاركردن حرام است كه اگر اينجا صيد شد خوردنش نيز حرام مىشود . مسأله‌ى 784 - آرى حلال نيز در حال احرام حرام است ، كه تو خود در هنگام احرام شكار حق شده‌اى پس چگونه آفريدگانش را شكار مىكنى ؟ به‌استثناى صيد حيوانات دريايى . مسأله‌ى 785 - شكار يا با سلاح است و يا با هر حيوان درنده‌ى شكارى « 1 » ، سلاحش بايستى برنده باشد چه آهن و چه غير آهن ، چه به‌حالت عادى برنده باشد و چه به‌علت برخورد شديد كه با حيوان دارد گرچه ساچمه يا مانند آن باشد كه اصل در شكار كردن برندگى آلت شكار است چه اين‌گونه و چه آن گونه . و هرچه سلاح برنده‌تر باشد بهتر است زيرا حيوان كم‌تر مورد اذيت قرار مىگيرد . و اكنون كه برش با وسايل اتوماتيكى - و بدون برش عادى - انجام مىگيرد همان در ذبح و نحر كافى است مانند عمليات ليزرى . بر اين مبنا شكار حيوان شكارى در صورت امكان عادى ليزرى با شكار معمولى درست نيست ، مگر در صورت عسر يا حرج حالى يا مالى . مسأله‌ى 786 - شكار با حيوان شرطش اين است كه حيوان درنده شكارى تعليم‌يافته باشد كه هم‌چون ابزارى به‌دست معلمش كار شكارش را انجام دهد ، چه سگ شكارى و چه باز يا عقاب و يا هر پرنده و يا غير پرنده‌ى شكارى كه اعم است از زمينى و هوايى و

--> ( 1 ) - در جواهر شرط سگ بودن حيوان شكارى را مشهورتر خوانده ، و در برابرش مشهور است كه شرط نيست . و از جمله‌ى مشهور ابوعلى است ، روايات در اين باره متعارض‌اند و آنچه موافق آيه‌ى « الجوارح » است پذيرفته است كه قول مشهور باشد